با ما همراه باشید

معرفی

کاتانا شمشیر ژاپنی (سلاح سرد)

منتشر شده

در

کاتانا ، شمشیر سامورایی ، آیکیدو

کاتانا (یا کِتانا) (در ژاپنی: 刀، انگلیسی: Katana) نام یک نوع شمشیر ژاپنی است که از قرن ۱۳ میلادی مورد استفاده سامورایی‌ها بوده‌ است.

لغت «کتانا» در زبان ژاپنی باستان به معنی «شمشیر» است.
از ویژگی‌های بارز کتانا شکل زیبای آن و استحکام خارق‌العاده‌اش است. در طول تاریخ، شکل آن تغییرات مختصری یافته، ولی اصول پایهٔ آن همچنان بدون تغییر مانده‌است. از جمله ویژگی‌های کتانا می‌توان به شکل منحنی تیغهٔ آن اشاره کرد.

کاتانا) یا کِتانا) نام یک نوع شمشیر ژاپنی است که از قرن ۱۳ میلادی مورد استفاده سامورایی‌های ژاپن بوده‌است. لغت «کتانا» در زبان ژاپنی باستان به معنی «شمشیر» است.از ویژگیهای بارز کتانا شکل زیبای آن و استحکام خارق العاده‌اش است. در طول تاریخ شکل آن تغیرات مختصری یافته ولی اصول پایه آن همچنان بدون تغیر مانده‌است.از جمله ویژگی‌های کتانا می‌توان به شکل منحنی تیغه آن اشاره کرد. همچنین یک طرف شمشیر (لبه داخلی آن) بسیار تیز است و اصولا قسمت عقب سطح شمشیر از قسمت تیز و برنده آن کلفت‌تر است.

اگر زمانیکه در حالت طبیعی ایستاده اید به دست خود (از بالای بازو تا انتهای دست) نگاه کنید می بینید که دست شما قوسی طبیعی و به شکل همان قوس شمشیر ژاپنی دارد. “ته” در زبان ژاپنی به معنای “دست” است و ته کاتانا شاید معنی “دست با قوس کاتانا شکل” را داشته باشد.

اگر زمانیکه در حالت طبیعی ایستاده اید به دست خود (از بالای بازو تا انتهای دست) نگاه کنید می بینید که دست شما قوسی طبیعی و به شکل همان قوس شمشیر ژاپنی دارد. “ته” در زبان ژاپنی به معنای “دست” است و ته کاتانا شاید معنی “دست با قوس کاتانا شکل” را داشته باشد.

برای اینکه به میزان اهمیت “ته کاتانا” پی ببرید آزمایش ساده ای وجود دارد. این آزمایش هرچه تمرین بیشتری داشته باشید تاثیر جالب تری خواهد داشت. روبروی شخص دیگری با فاصله یک دست باز بایستید. دست خود را به سمت او دراز کنید، بطوریکه کف دست شما به سمت بالا باشد. حال پشت دست خود را برروی شانه او قرار دهید. در این حالت سعی کنید دست شما در حالت “ته کاتانا” باشد، یعنی قوس طبیعی را داشته باشد. آرام و متمرکز باشید. از شخص مقابل بخواهید سعی کند با کف دو دستش برروی دست شما در قسمت آرنج به سمت پایین فشار بیاورد و سعی کند دست شما را خم کند. اصلا سعی نکنید با او مقابله کنید، بگذارید جریان انرژی خودش مقاومت لازم را ایجاد کند. فقط تمرکز داشته باشید و به چرخش انرژی در بدن فکر کنید و خروج آن از دستهایتان را حس کنید. خواهید دید که شخص مقابل برای خم کردن دستتان باید از نیروی زیادی استفاده کند، که در موارد بسیاری قادر به اینکار نخواهد بود. با توجه به اینکه دست شما برروی شانه شخص مقابل قرار دارد، هر چه فشار بیشتری رروی دست شما وارد کند این نیرو از طریق دست شما به شانه وی منتقل خواهد شد. هر چه شما تمرین بیشتری داشته باشید و کنترل بیشتری بر این جریان انرژی داشته باشید، تاثیر مفهوم “ته کاتانا” بیشتر آشکار خواهد شد. این تمرین به قابلیتهای فیزیکی شما ارتباط زیادی ندارد.

کتانا اصولاً برای بریدن اجزای بدن طراحی شده تا زخمی‌کردن دشمن؛ به همین دلیل هر تیغهٔ آن به شکل خاصی طراحی شده‌است تا قدرت برندگی آن هر چه بیشتر اثرگذار باشد.

 

بطور کلی شمشیرهای ژاپنی بر چهار پایه طبقه‌بندی و تقسیم می‌شوند.

1- تقسیم‌بندی بر پایهٔ اندازهٔ تیغهٔ آن

2- تقسیم‌بندی بر پایه نوع سبک رزمی مدرسه سامورایی و استان سازنده آن

3- تقسیم‌بندی بر پایهٔ سیر و زمان ساخت آن

4- تقسیم‌بندی بر پایه نوع حمل و پوشش آن

 

1- تقسیم‌بندی بر پایهٔ اندازهٔ تیغهٔ آن :

تمام شمشیرهای ژاپنی بر این پایه تولید می‌شوند. چیزی که شمشیرهای ژاپنی را از یکدیگر متمایز می‌کند طول تیغهٔ آن‌هاست. شمشیرهای ژاپنی با واحد شَکو (به ژاپنی: Shaku) اندازه‌گیری می‌شوند (۱ شکو تقریباً برابر با ۳۰٫۳ سانتیمتر یا ۱۱٫۹۳ اینچ، یعنی اندکی کمتر از یک فوت (پا) است). همچنین، برای دقت بیشتر هر «سان»، «بو» و «رین» (به‌ترتیب برابر با یک‌دهم، یک‌صدم و یک‌هزارم شَکو) مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال:

تیغهٔ کمتر از یک شَکو (حدود ۳۰ سانتیمتر) یک تانتو (خنجر) نامیده می‌شود.
تیغهٔ بزرگ‌تر بین یک تا دو شَکو (یعنی تقریباً بین ۳۰ تا ۶۰٫۶ سانتیمتر) شوتو (شمشیر کوتاه) نامیده می‌شود. معروف‌ترین انواع شوتو شمشیرهای «واکیزاشی» و «کوداچی» هستند.
تیغهٔ بلندتر از دو شَکو (حدود ۶۰٫۶ سانتیمتر) دایتو (شمشیر دراز) نامیده می‌شود. شمشیرهای «کتانا» در این بخش قرار می‌گیرند که متداول‌ترین نوع شمشیر ژاپنی هستند.مردم بسیاری در قدیم از کلمه ی کاتانا برای نام بردن از تمامی شمشیرهای ژاپنی استفاده می کردند ولی کاملا اشتباه بوده است. چون شمشیرهای ژاپنی زیادی به نام های واکی زاشی، تانتو، تای چی، نینجا تو، کوداچی و چوکاتو وجود دارند.
تیغهٔ بلندتر از سه شَکو (حدود ۹۰ سانتیمتر) آداچی یا نوداچی خوانده می‌شوند. اینگونه شمشیرها استفادهٔ چندانی ندارند.

2- تقسیم‌بندی بر پایه نوع سبک رزمی مدرسه سامورایی و استان سازنده آن :

از نوع شمشیر ژاپنی، می‌توان به محل ساخت و مدرسه سامورائی که شمشیر در آن ساخته شده‌است پی برد.

در واقع هر شش مدرسه معروف و صاحب سبک سامورائی، یعنی مدرسه سوشو، مدرسه یاماتو، مدرسه بیزن، مدرسه یاماشیرو، مدرسه مینو و مدرسه واکیمونو که هر کدام در استان‌هایی به همین نام متمرکز بودند، به‌خاطر خواص منحصر به فرد شمشیرهای خود مشهور بودند. برای مثال شمشیرهایی که در استان مینو ساخته می‌شدند به دلیل قدرت بسیار بالای برندگی یا شمشیرهای استان یاماتو به‌خاطر خسته نشدن دست و سبکی شمشیر معروف بودند.

همچنین هر یک از این مدارس امضای مخصوص مدرسهٔ خود را برروی شمشیرهایشان حک می‌کردند.

 

3- تقسیم‌بندی بر پایهٔ سیر و زمان ساخت آن :

تا قبل از سال ۹۷۸ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای «چوکاتو» یا «جوکوتو» که دارای تیغه‌ای صاف و شکل‌های غیرمعمول و عجیب بودند، رواج بسیار داشتند.
از ۹۷۸ تا ۱۵۹۷ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «کوتو» متداول گشت. در این دوره تاریخی هنر شمشیرسازی ژاپن به شکوفایی قابل توجهی رسید. گونه‌های اولیه «کوتو» شکل‌های نامناسبی داشتند، به طوری که دسته‌های شمشیر شکلی منحنی‌وار داشت. این شمشیرها همچنین در ابتدا در دست کمی سنگین بودند ولی بعدها اشکالاتشان بهبود قابل توجهی یافت و تغییراتی اساسی در شکل کوتوها ایجاد شد.
از ۱۵۹۷ تا ۱۷۶۰ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «شینتو» که به زبان ژاپنی به معنای «شمشیر جدید» بود متداول گشت. اما از لحاظ کیفیت، این شمشیرها در مقام پایین‌تری نسبت به شمشیرهای «کوتو» قرار داشتند و سامورایی‌های متمول همچنان از شمشیرهای «کوتو» استفاده می‌کردند.
از ۱۷۶۰ تا ۱۸۷۶ میلادی: در این سال‌ها نوع جدید و بهبود یافته شمشیرهای «کوتو» طراحی و ساخته‌شد که اصولاً «شین شینتو» یا «شمشیرهای جدید جدید» نام گرفتند. این شمشیرها از شمشیرهای «شینتو» کیفیتی بالاتر داشتند اما همچنان شمشیرهای «کوتو» حرف اول را می‌زدند.
از ۱۸۷۶ تا امروز: بعد از وضع قانون هایتوره‌ای که حمل سلاح و شمشیر در میدان‌های شهر را ممنوع می‌کرد، تیغه‌هایی که به صورت کارخانه‌ای ساخته می‌شدند را به صورتی استهزاء آمیز «گانتو» نامیدند. «گانتو» ها که بیشتر به شمشیرهای سواره نظام کشورهای فرانسه و انگلیس شبیه بودند تا کتاناها (اگر چه «گانتو» ها شکل شمشیرهای کتانا را نیز تا حد زیادی حفظ می‌کردند) اندازه‌ای کوتاه‌تر از شمشیرهای «شینتو» و «شین شینتو» داشتند.

 

 

نام چند تن از معروف‌ترین سازندگان کاتانا

  • ماسامونه
  • هاتوری هانزو
  • موراماسا
  • آماکونی
  • مونه چیکا

 

 

 

 

کلاس های فعال آموزش آی کی دو (دفاع شخصی)

پرشین آی کی دو مجموعه ایست از اخبار ، تصاویر ، فیلم و مقالاتی در زمینه معرفی هنر و علم دفاع شخصی آی کی دو

تبلیغات جلد بیمه نامه
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پرشین آی کی دو

آی کی دو (آیکیدو)

منتشر شده

در

آی کی دو دفاع شخصی

آی کی دو از نظر نوشتاری در  ژاپنی: 合気道 و به زبان انگلیسی Aikido و در زبان فارسی آی کی دو یا گاهی آیکیدو نوشته میشود و به معنی «طریقت هماهنگی روح و روان» و یک هنر رزمی ژاپنی است.

بنیانگذار این هنر رزمی ، موریهه اوشیبا نام دارد که در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۸۳ به دنیا آمد، و اغلب به او لقب استاد بزرگ (به ژاپنی: O’Sensei グレートティーチャー) را دادند. (برای خواندن زندگی نامه استاد موریهه اوشیبا اینجا کلیک نمایید)

 

موریهه اوشیبا آی کی دو آیکیدو

هدف استاد اوشیبا از خلق این هنر رزمی، دفاع بدون آسیب زدن به حریف بود. در واقع آیکیدو در ابتدا قبل از اینکه یک دفاع شخصی و رزمی باشد ، یک ورزش بسیار مناسب برای خود کنترلی است و اینکه در مبارزات انسان بتواند خشم درون خود را فروبخورد یک امر بسیار سخت است که نیاز به تمرین دارد و آیکیدو یکی از بهترین روش های ورزشی و زندگی برای کنترل این امر است و یکی از ورزش های دفاع شخصی شناخته شده در دنیا.

به صورت فیزیکی آی کی دو هنری است که با تغییر مسیرها و جنبش‌های گوناگون (تای ساباکی) نیروی حریف را بازگردانده و در انتها به قفل مفصل‌های حریف می انجامد. این ورزش از دایتو ریو آیکی جوجیتسو مشتق شده که گفته می‌شود موریهه اوشیبا در اواخر سال ۱۹۲۰ میلادی به خاطر عقاید دین اوموته-کیو این واگرایی را انجام داده است برخی دیگر از تکنیک‌ها و گرفتن‌ها نیز از کنجیتسو ناشی شده‌است.

تمرکز ورزش آی‌کی‌دو در مشت و لگدزدن به حریف نیست، بلکه با استفاده از انرژی حریف برای به دست آوردن کنترل حریف(ها) یا دور کردن آن‌ها از خود است. آی‌کی‌دو یک هنر ایستا نیست، بلکه تأکید فراوانی بر حرکات و جنبش‌های داینامیک دارد. مثال زیبایی که استاد بزرگ در این زمینه میزند ، جاری شدن رود در دره ها و در میان کوهها میباشد. بجای مقابله با سختی کوه ، رود مسیر خود را به درستی پیدا و طی میکند و آی کی دو یعنی همین «حرکت» .

 

آی کی دو

کلمه آیکیدو از سه حرف کانجی تشکیل شده‌است:

  • Ai | آی | 合 : به معنای به هم پیوستن، هماهنگی
  • Ki | کی | 気 : به معنای روح، نیروی درونی، انرژی طبیعی بدن
  • Do | دو | 道 : به معنای راه و روش

 

حرکات پایه در آی‌کی‌دو حرکات طبیعی هستند و بیش‌تر حملات در این سبک به صورت ذاتی و با الهام از ذات طبیعت انجام می‌شوند. یک آی‌کی‌دو کار، بدون تلاش برای حمله یا تهاجم تنها می‌کوشد تا خود را با شرایط هماهنگ کرده و در برابر حملات احتمالی حریفان، بدون استفاده از مشت و لگد از خود دفاع نماید. یک آی‌کی‌دو کار واقعی بهتر می‌داند که قدرت خود را بدون ضربه زدن به دیگران یا بدون تحقیر آنان، حفظ نماید.

و همینطور همه حرکات آی کی دو الهام گرفته از شمشیر است و استاد موریهه اوشیبا از هنر شمشیر زنی بسیار بهره برده است در این رشته. البته آموزش شمشیر در ورزش آی کی دو به منظور مبارزه و آسیب آموزش داده نمیشود و بیشتر از شمشیر به عنوان ابزاری برای ساختن استایل و حرکات هنرجویان بهره میبرند که بسیار موثر است و اساتید بزرگ دنیا که دارای استایل های حرفه ای هستند ، اکثرا دارای فرم خاصی شیمشیر زنی هستند که کمک بسیاری در درک فنون میکند.

در آی‌کی‌دو، همانطور که تقریباً در تمام هنرهای رزمی ژاپنی دیده می‌شود ، هر دو جنبه “جسم” و “روح و روان” مورد پرورش قرار میگیرد. پرورش جسمی در آی‌کی‌دو متنوع است به‌طوری‌که برای این منظور در هر جلسه با تمرین‌های عمومی و حتی تمرینات خاصی این مسئله را پوشش می‌دهند.از آنجا که بخش قابل توجهی از هر جلسه آی‌کی‌دو شامل پرورش جسمی و فکریست، اولین چیزی که اکثر دانش آموزان یاد می‌گیرند چگونگی پرتاب شدن ، سقوط یا به اصطلاح اوکمی است برای این منظور تکنیک‌های خاصی برای حمله هر دو نفر پیش‌بینی شده‌است. پس از آموختن تکنیک‌های پایه، هنرجویان دفاع آزاد علیه حریف‌های متعدد و تکنیک‌های برای دفاع در مقابل سلاح و حتی دفاع با سلاح را تمرین می‌کنند .

سلاح‌ها در آی‌کی‌دو مشتمل بر یک چوب نسبتا کوتاه (۱۲۰ سانتی متری) به نام جو (Jo) ، شمشیر چوبی (کن یا بوکن Bokken) و چاقو به نام تانتو (Tanto) است که امروزه در برخی باشگاه‌ها استفاده از سلاح‌های گرم و خلع سلاح نیز مطرح شده‌است . در برخی سبک‌ها مثل ایواما و موریهیرو سایتو زمان زیادی را صرف تمرین با چوب و شمشیر را تحت نام آیکیجو و آیکیکن می‌کنند . آی‌کی‌دو بر مبنای دست خالی در مقابل شمشیر و نیزه توسعه یافته پس اساس تمامی تکنیک‌ها همین منشاء است.

 

لباس آی کی دو

هنرجویان آی‌کی‌دو (که در خارج از ژاپن به آن‌ها آی‌کی‌دوکا گفته می‌شود) به‌طور کلی با گذراندن مقاطعی به نام “کیو” و پس از آن به درجه “دان” میرسند. هرچند در برخی از کلاس‌ها رنگ‌های مختلفی استفاده می‌شود ولی در آی‌کی‌دو رنگ کمربند “سفید” و “مشکی” است که نشان دهنده رده “کیو” و رده “دان” است. لباس مورد استفاده در آی‌کی‌دو “آی‌کی‌دوگی” نام دارد که بسیار شبیه لباس “کیکوگی” است که برای بسیاری از ورزشهای رزمی مدرن امروزی استفاده می‌شود که شامل یک بالاپوش و شلوار و کمربند است. در سیستم‌های آی‌کی‌دو در رده‌های بالا ( معمولاً رده دان و کمربند مشکی ) از شلواری سنتی و پلیسه دار به نام هاکاما (همان لباسی که در کن‏ دو و ای آی دو استفاده می‌شود) به عنوان مکمل لباس استفاده می‌شود. در اکثر باشگاه‌ها برای مدرسان و هنرجویان دارای رده «دان» این لباس از پیش تعیین شده‌است.

 

آی کی دو ایران (دفاع شخصی)

در ایران آیکیدو از سال 1998 توسط شیهان آق ساقلو شکل گرفت و به طور رسمی آغاز به کار کرد و همچنین شیهان آق ساقلو در سال 2018 توانست به عنوان اولین ایرانی در سراسر جهان مفتخر به کسب دان 6 از همبودوجو شود. (جهت کسب اطلاعات در مورد شیهان آق ساقلو اینجا کلیک کنید)

 

سبکهای آی کی دو

  • آیکیدو آی کی کای (سبک اصلی)
  • ایواما ریو آی‌کی‌دو
  • شین شین تویتسو
  • تومیکی ریو
  • آی‌کی‌دو یوشینکان

سبک های زیادی در دنیا وجود دارند که در حال کار هستند مانند سبک استاد کریستین تیسیر و یا استاد استیون سیگال و… اما چند سبک اصلی داریم که اغلب توسط هنرجویان مستقیم استاد موریهه اوشیبا بنا نهاده شدند که در فوق به اسم اسامی آنها اشاره شد و مهمترین تفاوت بین سبک های آی کی دو در اجرای تکنیک ها و نگرش آنهاست و دلیل اینکه سبک آی کی کای را به عنوان سبک اصلی نام بردیم ، این است که هم این سبک توسط پسر او بنا نهاده شد و به افکار و تکنیک های پدرش بسیار نزدیکتر است و هم اینکه بزرگترین فدراسیون جهانی آی کی دو را در حال حاضر دارد.

 

فرزند و نوه استاد موریهه اوشیبا
آی کی دو

  • آیکیدو آی کی کای (AiKiKai) : آی کی کای نام مصطلحی است برای سازمانی که توسط استاد اوشیبا و پسر او کیس شومارو اوشیبا (1998-1921) تاسیس شد و پس از فوت کیسشومارو ، توسط نوه استاد بزرگ ، موریترو اوشیبا (1951) اداره می شود. به این مدرسه، به دلیل اینکه خط اصلی در تکامل آی کی دو را دنبال کرده، احترام بسیاری می گذارند و به اصطلاح عام آن را به نام یک سبک می شناسند. در حقیقت، این سازمان بیشتر شبیه  به یک چتر است تا یک گرایش خاص با تعریفی مشخص، به طوریکه بسیاری از مربیان و اساتید در داخل این سازمان، با روشها و مرامهای متفاوتی تدریس می کنند. مرکز آی کی کای در شینجیکو (حومه توکیو) واقع است و به نام”هومبودوجو“یا باشگاه مرکزی معروف است. این فدراسیون، تمامی فدراسیونهای جهانی وابسته به “آی کی کای” را نیز زیر پوشش خود قرار داده و رهبری می کند.

 

موریهیرو سایتو و استاد اوشیبا
استاد سایتو آیکیدو

  • ایواما ریو آیکیدو (Iwama Ryu) : این سبک توسط موریهیرو سایتو (Morihiro Saito (1928، براساس تعلیمات دوجوی ایواما، که به طور کلی از نظر گرایشی به اندازه کافی با جریان اصلی حاکم بر” آی کی کای” متفاوت است، تعلیم داده می شد. این گرایش گرچه هنوز هم بخشی از آی کی کای محسوب می شود ولی استفاده و کاربرد بسیار زیاد از آی کی کن و آی کی جو در این گرایش مشهود است. سایتوسنسی از شاگردان قدیمی و شبانه روزی استاد بود که در سال 1946 تمرینات آی کی دو را شروع کرد و تازمان مرگ استاد(1969) در کنار وی ماند. خیلی ها معتقدند که سایتو سنسی بیشترین زمان را مستقیما با بنیانگذار در زمان طول عمرش سپری کرده است. سایتو سنسی عنوان می کرد که: او سعی دارد، تا این سیستم را همانگونه که توسط استاد به او تعلیم داده شده است به دیگران آموزش دهد و از اصالت آن پاسداری کند. به طور تخصصی، به نظر می رسد” ایواما ریو”باید مشابه آی کی دوی استاد باشد که در اوائل دهه 50 فقط در” دوجو ایواما” تدریس می شده است. در این سبک تنوع تکنیکی و فنون، بیشتر از دیگر گرایشها است و در این گرایش تاکید بسیار برروی تمرین با سلاح ها وجود دارد.

 

کویچی توهه و استاد اوشیبا
شین شین تویتسو آیکیدو

  • شین شین تویتسو (Shin shin toitso Aikido) : این سبک توسط “کویچی توهه“بنیان گذاری شد. آی کی دو با ذهن و بدن متحد و هماهنگ شده. توهه سنسی، تاکید بسیار فراوانی بر درک واژه Ki و تکامل مستقل این جنبه از آی کی دو در تمرینات، برای کاربرد آن در سلامت عمومی و زندگی روزمره داشت.این گرایش یکی از نرمترین گرایشهای موجود در آی کی دو است و مشخصه های آن، حرکات نرم در حین تمرین و حرکاتی مثل پریدن یا ردکردن را شامل می شود. در این گرایش، اهمیت زیادی به جنبه های کاربردی فنون داده نمی شود (حداقل در چهار یا پنج سال نخست تمرینات) و تمامی توجه، معطوف به ارتقاء سطح Ki و تکامل آن است. توهه سنسی تعداد زیادی تمرین ابداع کرده، که میزان فهم هر فرد از اصول کی، در بوته آزمایش قرار داده می شود. این تمرینات امروزه تنها به آی کی دو کاران آموزش داده نمی شود، بلکه همه افراد می توانند به فراگیری آن بپردازند. در نتیجه، این گرایش و نحوه اجرای فنون، عموما نرم و آرام است.

 

تومی کی
آیکیدو دفاع شخصی

  • تومیکی ریو (Tomiki Ryu) : این سبک توسط کنجی تومی کی که یکی از شاگردان اولیه استاد”جیگوروکانو” بنیان گذار جودو بوده، بنیان گذاری شده است. “تومی کی” معتقد بود که تلفیقی از تمرینات آی کی دو در راستای خطوط تعلیمات سنسی کانو، می تواند در یادگیری سهل تر آی کی دو موثر باشد. برای مثال او این روش را متناسب تدریس در دانشگاههای ژاپن می دانست. او معتقد بود که معرفی عناصری به نام”مسابقه و رقابت” از زمانیکه دیگر از این فنون در میدان جنگ استفاده نمی شود، کمک می کند تا تمرینات سازنده تر و متمرکزتر شوند. این عقیده آخرین دلیلی بود بر جدائی از استاد، چرا که موریهه به طور جدی معتقد بود که هیچ جایی برای مسابقه و رقابت درتمرینات آی کی دو وجود ندارد.فنون آی کی دو ایکه در “تومی کی آی کی دو” تدریس می شود، بسیار شبیه به آن چیزی است که Shirata و Shioda ، دوتن از شاگردان O-sensei قبل از جنگ جهانی دوم، انجام می دادند، اما مسئله رقابتی کردن آی کی دو مانند مسابقات جودو، منحصر به” تومی کی آی کی دو” بوده است، که از طرف جامعه آی کی دو مورد انتقاد بسیار قرار گرفت.”تومی کی ریو” به خاطر استفاده از کاتا (فرمهای از پیش تعیین شده) در آموزش و برگزاری مسابقات، در هر دو حالت دست خالی و مسلح (چاقوی پلاستیکی) شاخص است.

گازو شیودا
یوشینکان آیکیدو

  • آی‌کی‌دو یوشینکان (Yoshinkan) : یوشینکان سبکی است که توسط گازو شیودا ابداع، تدریس وتکامل یافت. شیودا  سنسی، تعلیمات اولیه و پایه این هنر را از اواسط دهه 30  از استاد فرا گرفت. پس از جنگ جهانی دوم ازتدریس مستقل او استقبال فراوان به عمل آمد و بدین ترتیب او بنیان گذار سازمانی بنام”یوشینکان” شد. برخلاف بسیاری دیگر از سازمانها، “یوشینکان” چه قبل و چه بعد از فوت موریهه، همیشه روابط دوستانه ای را با هسته مرکزی آی کی دو در ژاپن داشته است. با این توصیف، حتی شاید بتوان آنرا در دسته بندی های سنتی و آی کی کای نیز قرار داد.”یوشینکان”نوع سخت تری از آی کی دو است، که بیشتر به کاربردی بودن فنون و فیزیکی بودن آنها اهمیت می دهد. این گرایش به بسیاری از شاخه های پلیس ژاپن آموزش داده می شود. در تعدادی از انشعابات این گرایش، از هاکاما استفاده نمی شود و در تعدادی دیگر از مدارس وابسته به این گرایش، از درجات بالا (پس از مشکی) از هاکاما استفاده می کنند. سازمان جهانی مربوط به سبک یوشینکان آی کی دو، به نام “یوشین کای” معروف است، که شعبات فعالی در بسیاری از نقاط جهان دارد.

 

 

آموزش دفاع شخصی

آیکیدو تنها ورزش رزمی جهان است، که مسابقات تن به تن آن به دلیل آسیب‌دیدگی شدید مفاصل، سال‌هاست که ممنوع شده‌است.

تنها مسابقات کاتا و حرکات نمایشی با شمشیر و چاقو برگزار می‌شود. البته در کل امر رقابتی بودن این ورزش از نظر موریهه اوشیبا اساسا اشتباه است و باید در سایه صلح و دوستی و بدور از حس انتقام و رقابت این ورزش انجام شود.

 

 

 

کلاس های فعال آموزش آی کی دو (دفاع شخصی)

ادامه مطلب

پرشین آی کی دو

زندگینامه موریهه اوشیبا بنیانگذار آی کی دو

منتشر شده

در

موریهه اوشیبا آی کی دو آیکیدو

بنیانگذار آیکیدو (آی کی دو) ، موریهه اوشیبا، در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۸۳ در منطقه واکایاما که امروزه بنام تانابه شناخته می شود در خانواده ای کشاورز بدنیا آمد.

در بین پنج فرزند خانواده او تنها پسر بود. از پدرش یوروکو او ظاهر سامورائی و علاقه به کارهای جمعی را به ارث برده بود و از مادرش دلبستگی شدید به مذهب، شعر و هنر را. در دوران کودکی موریهه آنقدر ضعیف و مریض بود که ترجیح داده می شد تا بجای بازی کردن بیرون از خانه درخانه بماند و کتاب بخواند. او عاشق گوش دادن به افسانه های شگفت انگیز درباره قدیسهای خارق العاده اینوگیوجا و کوبو دایشی و شیفته مراسم محرمانه بودائی ها بود. موریهه حتی یکبار به این فکر کرده بود که یک کشیش بودایی شود.

یوروکو برای مقابله با افکار پوچ فرزندش برای او افسانه هایی از جدش کیچی مون که گفته می شد در دوران خودش یک سامورائی بسیار نیرومند بود، تعریف می کرد و موریهه را به یادگیری کشتی سومو و شنا ترغیب می کرد. موریهه قوی تر می شد و در نهایت اهمیت نیرومند بودن را زمانی درک کرد که پدرش توسط گروهی که توسط رقیب وی اجیر شده بودند به او حمله کردند و او را کتک زدند.

بخاطر انرژی و خشمی که داشت او به تمرینات عملی و فیزیکی احتیاج داشت و مدرسه برایش کسل کننده بنظر می رسید. او چندین شغل را امتحان کرد ولی همگی برایش بی معنی بنظر می رسید. زماینکه بعنوان یک تاجر مشغول بکار بود، در نهایت متوجه شد که به هنرهای رزمی تمایل دارد. او به شدت از آموختن جوجیتسو در دوجوی کیتوریو و همچنین شمشیرزنی در مرکز آموزشی شین کاگه ریو لذت می برد. ولی شانس با او یار نبود، بدلیل بیماری بری بری شدید مجبور شد به خانه باز گردد، در همانجا بود که با ایتوگاوا هاتسو ازدواج کرد.

پس از اینکه سلامت خود را بازیافت در دوران جنگ روسیه با ژاپن تصمیم گرفت تا در ارتش ثبت نام کند.ولی با قامتی به بلندی کمتر از پنج فوت حدنصاب مورد نیاز را بدست نیاورد و پذیرفته نشد. در تلاش بعدی برای ثبت نام، او در آزمونی شرکت کرد و در سال 1903 بعنوان سرباز پیاده پذیرفته شد. در این دوران او چنان مافوق خود را تحت تاثیر قرار داد که این فرمانده شغلی را در دانشکده نظامی ملی به او پیشنها کرد، ولی بدلایل متعددی اوشیبا این پست را نپذیرفت و از وظیفه اجرایی استعفا داد.

موریهه به خانه و مزرعه بازگشت. با نیرویی که در ارتش پیدا کرده بود، حالا او مایل بود تا تمرینات فیزیکی خود را ادامه دهد. پدرش دوجویی در مزرعه ساخت و از استاد شناخته شده جوجیتسو تاکاکی کی یو ایچی دعوت کرد تا به او آموزش دهد. در این دوره اوشیبای جوان قوی تر شد و مهارتهای بزرگی را کسب کرد. در همین زمان او به مسائل سیاسی علاقمند شد. در بهار 1912، در سن 29 سالگی، او و خانواده اش به زمینهای متروکه هوکایدو نقل مکان کردند. پس از چند سال تلاش، روستای کوچک رونق یافت. اوشیبا عضلاتی نیرومند پیدا کرده بود و نیروی بازوهایش زبانزد مردم بود.

در خلال آن دوره در هوکایدو او استاد بزرگ دایتوریو آیکی جوتسو یعنی سوکاکو تاکدا را ملاقات کرد. پس از این ملاقات او خود را بدور از آموزشهای مربی یافت، او هر چیز دیگری را فراموش کرد و خود را وقف تمرین کرد. بعد از حدود یک ماه، او به شیراتاکی بازگشت، یک دوجو ساخت و از تاکدا دعوت کرد تا به آنجا برود و او نیز پذیرفت.

پس از اینکه او درباره بیماری جدی پدرش شنید، همه اموالش را فروخت و دوجو را برای تاکدا باقی گذاشت. او نمی خواست به هوکایدو باز گردد. در راه بازگشتش به خانه، بطور ناخواسته و در اثر چیزهایی که شنید، در آیابه قرارگاه مذهب جدید اوموتوریو توقف کرد. در اینجا او با استاد مذهب جدید دیگوچی اونی سابورو ملاقات کرد. بدلیل اینکه او شیفته آیابه و دگوچی شده بود سه روز دیگر را در آنجا ماند و وقتی به خانه برگشت دریافت که خیلی طولانی در آیابه توقف کرده است. پدرش در گذشته بود. مرگ پدرش برایش خیلی سخت بود. او تصمیم گرفت تا همه زمینهای اجدادیش را بفروشد و به آیابه برود تا اوموته ریو را مطالعه کند. برای مدت هشت سال او به همراه دیگوچی اونی سابورو مطالعه کرد و بودو (طریقت سلحشوری) را تعلیم دید.

یک صلح طلب، دگوچی مدافع عدم خشونت و خلع سلاح جهانی بود. در یادداشتهای او آمده “سلاح و جنگ مفاهیمی هستند که صاحبان قدرت و سرمایه داران برای منافع خودشان آنها را بوجود می آورند، و فقیران رنج می برند.” این زمینه ای بود که موجب شد یک مرد با چنین طبیعتی بتواند به هنرجوی رزمی مثل اوشیبا نزدیک شود. اگرچه مدت زیادی طول نکشید تا دیگوچی هدف اوشیبا برروی زمین را دریابد “آموزش بودوی حقیقی : پایانی بر همه جنگها و درگیریها

بدلیل مطالعه اوموته ریو و معاشرت با اونی سابورو زندگی اوشیبا بطور عمیقی تغییر کرد. برای اولین بار تاکدا چشمان او را بروی بودو (طریقت سلحشوری) حقیقی گشوده بود و اینبار روشنفکری او از آموزهای اوموته ریو بدست می آمد. در خلال اوایل 40 سالگی (حدود سال 1925)، اوشیبا چندین تجربه روحانی داشت که آنچنان وی را تحت تاثیر قرار داد که زندگی و تمریناتش برای همیشه تغییر یافت. او دریافت که هدف اصلی بودو عشق است و گرامی داشتن و خوراک دادن هم موجودات.

سال بعد افراد زیادی آموزشهای اوشیبا را پیگیری کردند، که در میان آنها می توان از کنجی تومیکی (که بعدها سبک آیکیدوی خودش را ایجاد کرد) و دریادار مشهور تاکه شیدا نام برد. در سال 1927 دیگوچی اونی سابورو از اوشیبا خواست تا از اوموته ریو جدا شود و راه خود را ادامه دهد. او اینکار را انجام داد و به توکیو نقل مکان کرد. اوشیبا پیروان زیادی پیدا کرد و این زمانی بود که او در منطقه اوشی گومای شهر (محل فعلی قرارگاه جهانی آی کی دو) یک دوجوی رسمی بنا کرد. در طی مدتی که دوجو ساخته شد، تعداد زیادی از مربیان ارشد سایر هنرهای رزمی مثل جیگارو کانو برای بازدید به آنجا آمدند. آنها از اینکه شاگردانشان برای آموزش نزد اوشیبا می رفتند بسیار شگفت زده شده بودند.

در سال ۱۹۳۱ کار کوبوکان (ساختمان آموزش) به پایان رسید. در سال 1932 یک “اجتماع ارتقاء بودو ” تاسیس شد که اوشیبا بعنوان مربی ارشد آن بود. در همین زمان بود که هنرجویانی نظیر گوزوشیودا و رینجیرو شیراتا و سایرین به دوجو پیوستند. با شروع فاجعه جنگ جهانی دوم، اوشیبا بشدت مشغول آموزش در کوبوکان و همچنین کلاسهای ویژه برای نظامیان و دانشکده پلیس بود. برای ده سال آتی اوشیبا بیشتر و بیشتر معروف شد و داستانهای زیادی درباره اش نوشته شد. تنها فرزند او کیس شومارو که بشدت علاقمند کتاب بود بیشترین این نوشتها و مستندات را در طول زندگیش پدید آورد.

در سال ۱۹۴۲ بدلیل یک الهام اوشیبا به مزرعه بازگشت. او اغلب می گفت که بودو و کشاورزی یکی هستند.” جنگ کوبوکان را خالی کرده بود و او از زندگی شهری خسته شده بود. کوبوکان را بدست فرزندش سپرد و به ایباراکی روستای ایواما نقل مکان کرد. در آنجا یک دوجوی در محیط باز ایجاد کرد که اکنون همان آیکی شرین مشهور است.

ایواما توسط بسیاری بعنوان زادگاه آیکیدوی مدرن شناخته شده است، “راه هماهنگی”. پیش از این جابجایی سیستم او بنام آیکی جوتسو نامیده شده بود سپس آیکی بودو و هنوز بطور عمده بعنوان یک هنر رزمی شناخته می شود تا یک راه روحانی. از سال 1942 (که نام آی کی دو برای اولین بار بطور رسمی مورد استفاده قرار گرفت) تا 1952، اوشیبا تکنیکها را تحکیم کرد و فلسفه مذهبی آی کی دو را بحد اعلای آن رساند.

پس از جنگ، آیکیدو بسرعت در کوبوکان (که امروزه بنام همبودوجو شناخته شده) و تحت نظارت کیس شومارو اوشیبا رشد کرد. موریهه اوشیبا با عنوان اُ سن سی (O-Sensei) یا “استاد بزرگ” مشهور گردید. همچنین او مدالهای زیادی از دولت ژاپن دریافت کرد. با نزدیک شدن به پایان راه O-Sensei “طریقتش” را بهبود بخشید، هرگز فداکاری خود را برای تمرینات سخت رها نکرد.

در آغاز بهار سال 1969، در سن 86 سالگی O-Sensei احساس بیماری کرد و به فرزندش کیس شومارو گفت “پروردگار مرا فرا می خواند”. او بنا به درخواست خودش به خانه اش باز گردانده شد تا نزدیک دوجوی خودش باشد. در پانزدهم آپریل وضعیت وی بحرانی شد. در حالیکه آخرین سخنان را با شاگردانش می گفت، آخرین درسهایش را می داد. “آیکیدو برای تمام جهان است، به منظورهای خودخواهانه تمرین نکنید، بلکه به همه مردم در هرکجا که باشند آنرا بیاموزید”.

در صبح زود بیست و ششم آپریل سال 1969 در سن 86 سالگی O-Sensei دست فرزندش را گرفت، لبخند زد و گفت “مراقب کارها باش” و جان باخت. پیکر O-Sensei در مقبره خانوادگی در تانابه دفن شد. هر ساله مراسم یادبودی در بسیت و نهم آپریل در آیکی شین در ایواما به احترامش برگزار می شود.

 

پرشین آی کی دو

 

ادامه مطلب

پرشین آی کی دو

استاد کریستین تیسیر دان 8 آی کی دو

منتشر شده

در

کریستین تیسیر آی کی دو

کریستین تیسیر (به فرانسوی: Christian Tissier) (متولد ۱۹۵۱ در پاریس) استاد آی کی دو است.

یکی از بهترین افراد شناخته شده در هنر رزمی آی کی دو در سر تا سر جهان می‌باشد.

او تمرینات آی کی دو را از سال 1962 یعنی زمانی که 12 سال داشت زیر نظر استاد موتسورو ناکازونو (Mutsuro Nakazono) در پاریس آغاز کرد.

در سال 1969 به توکیو رفت و مدت 7 سال در آنجا زندگی کرد و نزد اساتید مطرح ژاپنی آموزش دید که تعدادی از انها عبارتند از : یاماگوچی (Seigo Yamaguchi) ، اوساوا (Kisaburo Osawa) و همچنین کیسامارو اوشیبا (Kisshomaru Ueshib) نام برد.

او دان 7 خود را در سال 1998 و دان 8 خود را به همراه دو استاد بزرگ دیگر به نامهای میاموتو و استاد کیمورا در سال 2016 طی مراسمی در آی کی کای همبودوجوی ژاپن از دست موریترو اوشیبا دریافت نمود و در حال حاضر تنها غیرژاپنی در کل دنیا میباشد که مفتخر به گرفتن دان 8 شده است.

استاد تیسیر علاوه بر آیکیدو رشته های ورزشی دیگری نیز تجربه کرد و آموخت و در آن مهارت دارد که مهمترین آنها کن جوتسو (Kenjutsu) و کیکبوکس (Kickboxing) بوده است.

استاد تیسیر شاگردان بسیار قوی و متعددی به جامعه هنر رزمی آیکیدو تحویل داد که حتی تعدادی از آنها در سطح جهان مطرح بوده و سمینارهای بین المللی در سطح بالا برگزار میکنند و از جمله این شاگردان میتوان به بورنو گونزالس و میشل ارب نام برد که کمتر کسی در رشته آیکیدو است که نام آنها را نشنیده باشد و یا اجراهای زیبای فنون آیکیدو را از این ورزشکاران ندیده باشد.

زیبایی فنون آیکیدو در اجراهای شیهان کریستین تیسیر بدلیل منحصر بفرد بودن شیوه های اجرایی وی و همچنین نرمی و هوشمندی بالای او است. درواقع میتوان شیوه اجرای فنون استاد تیسیر را مختص خود او دانست و همچنین به شاگردان خود نیز منتقل کرده است.

لازم به ذکر شیهان تیسیر به دلیل آسیب در زانوی راست ، به صورت کامل نشست ندارد و برای احترامات و همچنین قفل کردن حریف در حالت نشسته ، به صورت زانو زده بر روی یک پا اجرا میکند و این امر تنها به دلیل آسیب وی میباشد.

 

 

ادامه مطلب

پربازدیدهای سایت